EEN BIJZONDERE WEEK IN KOPENHAGEN
Kopenhagen, augustus '25
Je kent me niet, je weet niet waarom je hier terecht bent gekomen, maar je moet tot het einde lezen!
Mijn rol bij Stoy bevindt zich ergens tussen herenstyling, het schrijven van deze artikelen en het zorgen dat de webshop er goed uitziet!
Het is bovendien pas de derde keer dat ik in Kopenhagen ben, dus ik ben nogal een groentje en weet er helemaal niets.
De opwinding sloeg toe toen mijn baas, Rasmus, me vertelde dat ik naar Kopenhagen zou gaan voor de opening van onze nieuwe winkel. Hij had het me maanden voor de opening verteld, dus de gedachte had al maanden in mijn hoofd rondgespookt, als een liedje waar je maar niet over uitgepraat raakt.
Tina, Victor en ik hadden de veerboot al lang van tevoren geboekt, dus toen we zondagmiddag op de veerboot stapten, werd ons plan werkelijkheid. Net toen we dachten dat we onze plaatsen helemaal voor onszelf hadden, kwamen er drie mensen naast ons zitten – geen probleem, toch? We zijn tenslotte allemaal beschaafde mensen. Maar een van hen, de jongste, bleek een soort wonderdoener te zijn. De hele reis hoorden we hem praten over alle botten en vingers die hij had gebroken en genezen… door te bidden. Veerbootreizen zijn echt een simulatie.
DE NIEUWE WINKEL
Het was te gek om de winkel voor het eerst te zien - de energie was overal hoog en we waren enthousiast om open te gaan. Het was geweldig om het nieuwe team in Kopenhagen te ontmoeten - wat een coole mensen. Het duurde niet langer dan tien minuten voordat we ons welkom voelden in Kopenhagen.
Victor en ik deelden een kamer, maar stel je de blik in onze ogen voor toen we de deur openden en meteen oog in oog stonden met een eenpersoonsbed met één kussen en een dekbed, wetende dat we daar de komende vijf nachten zouden doorbrengen.
De volgende dag begon perfect: ik kocht een shirt Phoebe Philo en het eerste wat ik ermee deed, was de berg afval in onze achtertuin opruimen. Het duurde maar een uurtje, drie keer heen en weer lopen, en we verstoorden elke keer de fotoshoot van dezelfde twee meiden tijdens het ontbijt – een scène die Kopenhagen tijdens de Fashion Week (en waarschijnlijk ook de meeste andere dagen) treffend samenvat.
Het was zo leuk in de nieuwe winkel dat ik zelfs de moed had om de winkelvloer op te gaan. Iets wat ik nog nooit eerder had gedaan en waar ik eigenlijk nooit klaar voor was geweest. Ik was zoals altijd nerveus, maar op mijn tweede dag ging ik er toch op uit en het was eigenlijk ontzettend leuk. Toegegeven, ik heb niet echt iets verkocht, dus een winkel vol met mij zou het natuurlijk niet goed doen, maar gelukkig zijn mijn collega's goed in hun werk!
DE GROTE DAG!
DE GROTE DAG!
Woensdag 6 mei
We organiseerden van 17.00 tot 19.00 uur een klein evenement ter gelegenheid van de opening van de nieuwe winkel en de lancering van ons nieuwe boek THINKINGS , Stoy eerste gedrukte werk in bijna 10 jaar.
Niemand van ons wist wat we konden verwachten, of hoeveel mensen er zouden komen opdagen.
Sofie Liv had alles (bijna) tot in de puntjes gepland: negroni's, wijn en natuurlijk Ceres top — BIEREN, voor alle internationale lezers onder jullie. De fire maver ("de vier magen" — raad eens hoeveel er in de band zitten?) speelde jazz, en Bar moro zorgde ervoor dat de glazen achter de bar gevuld bleven. Sebastian, Victor en ik liepen rond om te serveren. Het kostte me een paar biertjes om mijn autisme op gang te krijgen, maar uiteindelijk lukte het!
Het leek alsof iedereen er was: klanten, kopers en veel mensen uit de branche.
Natuurlijk kan ik geen favorieten kiezen... maar als trouwe luisteraar van Throwing Fits stonden Jimmy en Larry zeker hoog op mijn lijstje. Ik stelde mezelf voor – iets wat ik haat om te doen bij mensen die niet uit Denemarken of Zweden komen, want Jeppe lijkt onmogelijk uit te spreken. Jimmy deed het redelijk (hij sprak "Juppe" uit), maar Larry was, eerlijk gezegd, behoorlijk hopeloos – hij dacht dat mijn naam Humid was...
Ik zei tegen ze: "Noem me gewoon John, dat is veel makkelijker." Nee hoor, ze kozen voor Jup-Jup. Ze hebben me wel genoemd in hun laatste podcast, als Jup-Jup en de verkoper van akoestische instrumenten, dus ik ben er blij mee. Alles is weer terug bij af! Nick Wooster, een veteraan in de herenmode, was er ook en ik had het genoegen even met hem te praten. Ik stond naast een andere veteraan, fotograaf Adam Katz. Grappig verhaal: ik ontmoette Adam voor het eerst in Parijs in januari, toen ik hem vroeg of ik een foto van hem mocht maken voor onze blogpost over Parijs. Vijf minuten later zat ik ineens in zijn Airbnb in Parijs, waar hij me een T-shirt cadeau gaf met een afbeelding van Aarhus en de Deense ontwerper Arne Jacobsen.
Uiteindelijk hebben we de muziek van De Fire Maver verlengd voor Een uur langer vanwege de succesvolle opkomst - bedankt iedereen!
DE JUISTE MANIER OM TE EINDIGEN
Hoe dan ook, de dag eindigde met wat aanvoelde als een verplicht teamdiner en een potje beerpong met medeoprichter en veteraan Torben Støy!
DRIE KEER S SCHAT
Mijn derde bezoek aan Kopenhagen was het grootste succes tot nu toe. Om verschillende redenen: ik ontmoette mijn nieuwe collega's uit het hele land, werkte voor het eerst op de verkoopvloer (en verkocht daadwerkelijk iets), ontmoette een paar toffe mensen uit de branche, kreeg weer een stomme maar leuke bijnaam, kocht een Phoebe Philo shirt, maar het allerbelangrijkste: ik mocht deel uitmaken van iets bijzonders!
Door Jeppe Mols
