DE MOEILIJKERE WEG, EEN LEUKERE WEEK!
September '25
Een *paar* weken voor de halve marathon van Kopenhagen nam Nike contact met ons op: maak daar alsjeblieft wat ophef over. Natuurlijk wilden we dat.
Dus we hebben een boek gemaakt. The Harder Road. Nike gaf ons toegang tot hun oneindige digitale archief en vroeg ons om foto's te selecteren die een verhaal vertellen. Het resultaat: een boek over mensen die moeilijke dingen doen. En over Nike 's geschiedenis van het ondersteunen van hen. Het gaat over de mensen die we niet kennen, die blijven doorzetten. Niet omdat het hun werk is, niet omdat ze het moeten, maar omdat ze van de uitdaging houden en weten dat ze er sterker uit zullen komen.
Het hoeft niet per se met sport te maken te hebben, ook al komt het boek wel uit de sportwereld. Het gaat erom dat het over van alles kan gaan – persoonlijk, werkgerelateerd of iets heel anders. Voor mij gaat het over het omgaan met ongemak, en lang genoeg in die ruimte blijven om te groeien. En ja, er is een grens aan de sport: niet al het ongemak is goed. Die kleine pijn kan verdwijnen, of het kan uitgroeien tot een blessure als je te ver gaat. Dus misschien gaat 'The Harder Road' niet alleen over het doen van moeilijke dingen, maar over het leren hoe je je ertussen kunt bewegen. Ik weet het niet, en dat hoeft ook niet – het is persoonlijk, voor iedereen anders.
En nu, een tijdje later. We hebben het gered, maar het was niet makkelijk. En hoe saai zou het zijn geweest als het wel makkelijk was geweest? Je presteert altijd het best op het laatste moment, na een week vol stress. Je kunt niet leven met constante stress, maar tijdens drukke periodes houdt het je scherp.
Na het werk in Aarhus reden we naar Kopenhagen om alles klaar te zetten voor de week. Het begon te regenen toen we vertrokken – het begin van een hobbelige week. Door het slechte weer was de tentoonstelling al een dag uitgesteld, dus donderdag stond in het teken van reparaties. De achtertuin moest aangepakt worden en hulp inhuren was geen optie. Wat we dachten dat een snelle klus zou zijn, veranderde in negen uur onkruid wieden en pijnlijke ruggen. Maar uiteindelijk straalde de tuin – mooier dan in honderd jaar!
DE BELANGRIJKSTE DAG VAN DE WEEK
Afspraaktijd: 6 uur 's ochtends. We organiseerden een hardloopwedstrijd met Nike – geen gezellig rondje, geen warming-up, gewoon een hardloopwedstrijd. Bagels van onze nieuwe vrienden van Bagel Belly, en we moesten natuurlijk ook koffie halen. Iedereen die meedeed, droeg hardloopkleding Nike . En we vierden de lancering van Nike 's nieuwste Vomero hardloopschoen, de Vomero Speckle Plus. Een échte ochtend, wat mij betreft!
De rest van de dag vloog voorbij — elke seconde werd besteed aan de voorbereidingen voor het grote evenement van de avond. Een intiem diner voor vrienden en familie van het huis, gevolgd door een openluchtconcert met Elias Rønnenfelt. Zittend in een kleine kring, in schril contrast met de koude, brutalistische omgeving. Met mensen die zowel Stoy als Nike vertegenwoordigden — uit de sport-, mode- en muziekindustrie.
Iedereen heeft een moeilijke weg te gaan, en die houdt nooit op!
Vanaf dat moment was het rock-'n-roll. Tijdens het concert hebben we iedereen die langskwam bier geschonken – alle inwoners van Kopenhagen waren dol op de Ceres Top die we van huis hadden meegenomen!
Iedereen, hartelijk bedankt voor jullie komst naar ons openluchtconcert met Nike en Elias RØnnenfelt — we hopen dat jullie het naar jullie zin hebben gehad; jullie hebben het voor ons nog leuker gemaakt!
TOT SLOT, BEDANKT, NIKE, DAT JULLIE DE WEG MET ONS HEBBEN GEDEELD! GEEF NIET OP BIJ MOEILIJKE DINGEN – S GROEI JE VAN.
